Veel mensen hebben het: een dierbare, soms vreemde hobby of een fascinatie voor iets. Daarmee bedoel ik bijvoorbeeld dat je meedoet aan wedstrijden waar ze honden optutten, vind je het leuk om mee te doen aan het Nederlands kampioenschap burlen als een bronstig Veluws hert of krijg je een kick als je met meerdere mensen mag loeien als een koe. Anderen wandelen graag in hun blootje met nog 350 mannen en vrouwen in een openbare sauna.

Ik vind het altijd leuk om kerkjes te bezoeken, in binnen- en buitenland. En dat doe ik al jaren, voor mijn werk, maar vooral tijdens mijn vakantie. In ieder stadje in het buitenland loop je zo het heilige huis binnen, zelfs als er een dienst bezig is. Of dit nu de bedoeling is, weet ik eigenlijk niet, maar ik ben er nooit uitgegooid. In Barcelona bezoek ik zelfs ieder jaar Església de Sant Jaume, gelegen in een zijstraatje van de Rambla, inmiddels ‘ons kerkje’. Het geeft mij en mijn medereizigers een rustig en vredig gevoel als we hier binnen rondlopen.

Het is gedaan met de zondagsdienst

In Nederland is het in veel gevallen gedaan met de ‘zondagsdienst’. Er is veel leegstand, maar daar komt steeds meer verandering in. Kerkjes krijgen een nieuwe bestemming, zo zijn er steeds meer in gebruik als podium voor concerten, optredens en exposities. Er wordt vergadert, gefeest, getrouwd of is er een dorpscentrum of bibliotheek zoals in Maastricht gevestigd. Vandaag hebben we in de St. -Joriskerk in Amersfoort zelfs zeer succesvol (al zeg ik het zelf) een cursusdag georganiseerd voor o.a. kerkbesturen, beheerders, eigenaren die met het beheer, behoud en exploitatie van monumentale kerkgebouwen te maken heeft, als eigenaar, professional, of als vrijwilliger.

Zusters of eventmanagers?

Tijdens mijn zoektocht naar deze mooie, bijzondere locaties ben ik afgelopen tijd op veel van deze plekken geweest voor het organiseren van cursussen of evenementen. Het Kantoor van Nu in Gouda, het kerkje van de ondernemers in bloemen in Lemmer, Vanslag in Borger, Kabzeel in Appingedam.  Zeer bijzonder is de de Abdij Maria Hart in Weert waar bij de zusters Birgittinessen gastvrijheid centraal staat en ze als ware eventmanagers meedenken en waar ze zelf exotische wereldgerechten bereiden.

Een vreemde gewoonte van mij is dat ik altijd uit respect een buiging maak bij het afscheid naar de ‘zuster of broeder in zwart habijt gekleed’ die mij rondleidt. Ik weet ook niet altijd hoe ik ze moet aanspreken, dus ik draai er dan maar omheen. Ik zeg geen; ‘daag zuster’ of ‘de mazzel meneer pastoor’. Ik buig dus en mompel zacht: ‘bedankt, tot ziens’ en in m’n hoofd erachteraan: ‘Halleluja’!